چشم انتظاران

             و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه

                              سیب را دزدیم

باغبان از پی من تند دوید

                    سیب را دست تو دید

                                غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

                                  و تو رفتی و هنوز٬

سالها هست که در گوش من آرام٬

                                                   آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

                      می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق این پندارم

                                       که چرا٬

                                                   خانه کوچک ما

                                                    سیب نداشت.

پيروزی از مال آن كسانی آست كه شايد نتوانند، ولی پيكار ميكنند، نه ازمال كسانی كه ميتوانند ولی خاموشند.